Archivos en la categoría Política

Un par de artículos más

Quen ía a pensar que un artigo sobre eucaliptos tería a repercusión que conseguiu este: “Galicia, de paraíso natural a inmenso eucaliptal en unas pocas décadas“. Nada menos que 4.600 veces foi compartido. Espero que sexa o reflexo da preocupación existente sobre a proliferación, auténtica invasión, desta árbore alóctona sobre a paisaxe e o desenvolvemento rural de Galicia. Asimesmo espero que o artigo sirva para empurrar sequera un chisco na dirección correcta: a de reducir a presenza do eucalipto nestas terras.

E igualmente en Mundiario, una nueva colaboración con Donald Trump de sujeto principal. El artículo tiene dos partes: la primera, que cuestiona la legitimidad del nuevo presidente USA para tomar las decisiones que se le antojen; la segunda, la resistencia de una sociedad civil que se moviliza ante tanto despropósito. Aquí queda el vínculo al artículo: La sociedad civil reacciona ante los desmanes presidenciales de Donald Trump.

 

Donald Trump y las armas

Primero unos datos sobre muertes en las principales ciudades norteamericanas:

Chicago es la tercera capital de Estados Unidos atendiendo a su población tras Nueva York y Los Angeles. Las autoridades locales se muestran preocupadas por la evolución de los crímenes con armas de fuego en la ciudad. En los primeros ocho meses del año, 2.808 personas has sido tiroteadas lo que supone una media de 82 a la semana. Fruto de tanto gatillo fácil, 487 ciudadanos han sido asesinados. Más que por los números en términos absolutos, la alarma parece producirse por la comparación: en Nueva York llevan 222 víctimas por disparos de armas de fuego; en Los Angeles, 176.

Ahora unos datos sobre la industria de las armas en Estados Unidos:

13.500 millones de dólares ingresa anualmente la industria armamentística USA; 3.100 millones $ de ventas en el comercio al por menor; 11 millones de armas producidas al año, el 96% destinadas al mercado nacional; stock aproximado de 300 millones de armas propiedad de particulares; en el 31% de los hogares estadounidenses hay al menos un arma.

Y en el medio de ambas realidades, encontramos a Donald Trump. En este artículo se dan las claves:

Donald Trump se muestra partidario del derecho a portar armas

 

 

Unha estratexia para En Marea

en MareaGalicia vai mal, moi mal, décadas de devalo sen que os ciclos económicos afecten de xeito relevante a vaga de desolación económica do País. Os datos demostran o que a realidade amosa: décadas de perda de poboación, avellentamento, liquidación de postos de traballo, marcha das principais empresas, nulas oportunidades laborais para a xente nova, emigración coma única saída. Galicia necesita una renovación urxente e profunda das súas estruturas e, como cada convocatoria, as vindeiras eleccións representan una nova ocasión.

Por múltiples razóns de peso, o Partido Popular debe pasar á oposición en Galicia. Mais semella que as circunstancias tampouco esta vez non son propicias. Co BNG ao seu e o PSdeG ao de calquera outro, En Marea revélase como a única opción capaz de darlle a volta á situación. A alternativa parece aínda verde mais tempo é xusto do que non se dispón.

No artigo adxunto (O DAFO das Mareas) publicado en Galicia Confidencial, analizo a posición de partida de En Marea de cara ás eleccións do 25S tirando da coñecida ferramenta a través da que se identifican os factores externos (Ameazas, Oportunidades) e internos (Fortaleza, Debilidade) nos que habería de incidir para mellorar a capacidade de competir. Necesitamos unha estratexia para gañar as vindeiras eleccións. Polo ben do País!

El destino de los pueblos en manos de los publicistas

reino unido na ue

 

Los referéndums los carga el diablo. Es lo que parece desconocer David Cameron, más partidario de la ruleta rusa que del buen gobierno. El derecho a decidir, se denomine como se denomine, resulta un principio incuestionable para muchos que se complica una vez se quiere implantar. Porque al final, el resultado dependerá en buena medida del acierto de los estrategas de marketing (el futuro de los pueblos en manos de los publicistas!)  y/o del acontecimiento de un hecho imprevisto. Lo estamos viendo en la campaña del Brexit, con tragedia por el medio.

Así empieza el artículo que hoy publico en Mundiario sobre el referéndum para la permanencia o salida del Reino Unido de la Unión Europea. Mi tesis es que, salga lo que salga, Gran Bretaña continuará ligada a la Unión en términos no demasiado diferentes a los actuales. Lo razono a lo largo del texto.

Artigo completo en Mundiario

 

Rajoy, Feijóo, Ana Pontón

Son os últimos tres artigos publicados en medios, os tres da semana pasada, dous en galego, un en castelán. Velaí van:

El Partido Popular no debería presumir de cifras de empleo en esta campaña

Claro, es que hablan de que han creado empleo y disminuido el paro pero basta rascar un poquito en las cifras para ver que tan solo han ralentizado la creación de nuevos puestos de trabajo y se han encargado de distribuir en precario y entre más personas lo que antes eran posiciones dignas y estables.

O emprego con Feijóo

A situación do emprego en España presenta un aspecto triste e descorazonador. Pero en Galicia a cousa está aínda máis fea. En Galicia, os mozos que chegan ao mercado laboral teñen a emigración como primeira opción.

O reto de Ana Pontón

“O BNG segue a constituír un instrumento necesario para a formación dunha Galicia próspera e orgullosa, esa que hoxe en día semella unha utopía. Ana Pontón ten a responsabilidade de provocar o xiro na progresión autodestrutiva da organización. Deséxote visión, pericia e sorte.” Así remata este artigo; o final permite intuir seguramente o resto do seu contido.

Memoria histórica

asension mendietaA Ascensión Mendieta o da “memoria histórica” soaralle a linguaxe de tecnócratas, a etiquetas do politicamente correcto. O que se leva a cabo no nome da “memoria histórica” son puros actos de xustiza planetaria. Milleiros de asasinados están aínda en fosas ou cunetas, cabe deshonra maior para un país? Ascensión Mendieta houbo esperar case 80 anos para que soterrasen o seu pai con dignidade. Os custos dos traballos de exhumación e identificación son financiados por unha asociación de electricistas noruegueses (non é coña) e por un premio outorgado dende Estados Unidos. Namentres, o goberno do Partido Popular subvenciona a Fundación Francisco Franco. Vergonza de país!

Vídeo: https://www.youtube.com/watch?v=hOHpFNi4Ado

A Ascensión Mendieta lo de la “memoria histórica” le sonará a lenguaje de tecnócratas, a etiquetas de lo políticamente correcto. Lo que se lleva a cabo en nombre de la “memoria histórica” son puros actos de justicia planetaria. Miles de asesinados están todavía en fosas o cunetas, cabe deshonra mayor para un país? Ascensión Mendieta hubo de esperar casi 80 años para que enterrasen a su padre con dignidad. El coste de los trabajos de exhumación e identificación son financiados por una asociación de electricistas noruegos (no es coña) y por un premio otorgado desde Estados Unidos. Mientras, el gobierno del Partido Popular subvenciona a la Fundación Francisco Franco.Vergüenza de país!

Últimos artigos / artículos

Velaquí as últimas colaboracións en medios en galego…

O efecto Gadis: vai dun proceso que xerou elevadas expectativas, moita ilusión e ata algunha previsión próxima á utopía; e que fracasou para escarnio e vergonza de moitos que houbemos regresar á carreira cara a cova do escepticismo máis derrotista. E todo isto por que? Polo efecto Gadis, por que vai ser? Ollo que o artigo superou os 100 rebotes…

Este país é unha ruína: tristemente. Cada dato vén confirmar a incuestionable realidade: namentres o partido hexemónico continúe no poder, o único destino de Galicia é o esvaecemento progresivo.

Transformación ou irrelevancia: con boa vontade e algo de experiencia, dei en artellar este catálogo de medidas que poderían configurar un plan de reactivación, máis que imprescindible, para a economía galega.

A deslocalización perpetua: outra das graves lacras da nosa economía infravalorada normalmente; como se resultase natural que Galicia perdese caso tras caso os seus principais referentes empresariais. 64 compartidos, non está mal para un medio especializado como Economía digital.

Y aquí los últimos artículos en medios en castellano…

Las cláusulas suelo de las hipotecas: en contra de la opinión general, voy yo y las defiendo. Nunca lo esperaría pero este artículo alcanzó los 114 rebotes en las redes sociales.

La reforma laboral ante las próximas elecciones: será una de los caballos de batalla y uno de los ejes de la política económica a implantar tras el 20D. Si gana el PP, la explotación del trabajador, la precariedad, la inestabilidad y la desigualdad continuarán; si ganan el/los otro/otros, tal vez algo pueda cambiar. Y este artículo, que me parecía esencial, solo resultó 22 veces compartido. Si es que uno nunca sabe…

Tempo Novo

Marea AtlánticaChegou o momento de reabrir A trenza. Estaba case decidido dende hai unhas semanas pero o de onte supuxo o empurrón que seica faltaba. Benvid@ a quen queira acompañar a segunda andaina deste blog que principia co artigo que hoxe publico en Galicia Confidencial baixo o título: Romper as cadeas do pasado. Entre todos.

Romper as cadeas do pasado

Alén das consecuencias inmediatas que propician os resultados das eleccións municipais en Galicia, enxérgase un efecto alborada de longo alcance.

Quen asista ao rito do botafumeiro na Catedral de Santiago, escoitará durante o voo do incensario unha sorte de cántico desafinado con letra nacionalcatólica que o transportará ao máis rancio daqueles tempos de sotana e tricornio. Se sobe despois aos tellados do colosal edificio, oirá o relato dunha guía que, fiel seguidora da historiografía oficial española, falará do “reino astur-leonés” e dos reis asturianos negando por omisión a existencia do Reino de Galicia (ou de Galicia e León) que era o vixente naqueles séculos.

Transcorreron corenta anos da morte do infausto xeneral nado en Ferrol mais semella que o seu legado aínda ten presenza, e non so nas instalacións clericais. O Parlamento e moitos dos concellos galegos aplican decote unha política ancorada na formulación xacobina do Estado e na posición sometida de Galicia, carente dunha conciencia propia e asimiladora dos designios impostos dende Madrid. É esta unha versión actualizada, se cadra amable, daquela concepción do vello réxime que perdura hoxe en día no exercicio dos gobernos liderados polo Partido Popular.

O País coñeceu múltiples proxectos de rexeneración, o piñeirismo e o intento de consolidación galeguista nos primeiros anos de democracia; o lapso do tripartito a finais dos 80; a agrupación das distintas correntes nacionalistas no BNG; o triunfo da alternativa de esquerdas nas eleccións de 2005. Mais todas as experiencias foron varridas por unha dereita que conta en Galicia cunha maquinaria poderosa e o apoio, ata agora impagable, dos medios de comunicación.

Dúas realidades irreconciliables, dúas faces dunha Galicia que semella partida en dous. Por unha banda, os que pretenden que nada mude nunca, que dispoñan os clans de sempre; os amigos da trapallada e a escuridade; os submisos antes as ordes chegadas da Meseta; os amantes da uniformidade; os usurpadores da cultura e idioma propios; os alentadores da emigración; os señores do eucalipto e a construción salvaxe; a besta que medra chuchando a enerxía da propia terra. Eses por unha banda.

Pola outra, temos quen non cala e demanda; quen amosa o orgullo dunha historia e dunha tradición; quen reivindica a vixencia dos valores endóxenos; quen confía nas propias capacidades para encarar un futuro de progreso; quen alenta a creatividade e a experimentación; quen fala e defende a lingua de noso; quen chama pola unión dos espíritos libres para empezar a reconstruír un País novo sen a renuncia das súas raíces.

Na disputa entre as dúas realidades, adoita prevalecer a primeira. Porque conforman un aparello rochoso que se retroalimenta. E tamén porque en fronte atoparon correntes non sempre converxentes, ou iniciativas esporádicas e temporais, ou alianzas que axiña se rompen: propostas, en síntese, que non callan.

As Mareas, na súa distinta configuración, toman a remuda en Concellos transcendentes ao tempo que marcan o camiño da unidade. Agora toca repasar as anteriores experiencias frustradas e demostrar que o amor ó País é o auténtico argumento da súa acción. Bos e xenerosos por unha Marea galega que sinale o comezo dos tempos novos. Iso ou a definitiva ancoraxe do presente no sinistro pasado.

Un defensor contra o defensor

Soa a broma, desas pesadas que che fan golsar no canto de rir. Mais temo que non o sexa. Cando estes se poñen de acordo, arrasan co que lles sae ó paso. Mesmo coa democracia, o poder do pobo. Lembraredes as dúas veces últimas: nunha, executaron o sector das Caixas; na outra, modificaron ó seu antollo a Lei de leis, a que se supón unha garantía de convivencia. É o vicio do bipartidismo, nós facemos o guiso ó noso gusto e a seguir, papámolo. E alá foron as Caixas, a Constitución e agora ata o “noso” Defensor. Porque eles non son pobo e dispoñen doutros recursos, tanto lles ten quen nos defenda a nós. Pero isto… isto é demasiado. 

Pregúntome como lles atacaría para que o propoñan defensor. Ou se lles prometería unha recualificación, ou a participación nun centro comercial, ou a pavimentación do seu camiño á casa, ou a concesión dunha minicentral térmica. Talvez, xuroulles conseguir unha bula papal, incluso unha reportaxe no máis importante xornal. Iso ou gomina gratis durante un ano enteiro. Pregúntome o que lles deberán aqueles, se cadra mesmo un goberno autonómico, e por que o aceptan estes, se tanto temen a súa perfidia.

Ben, que lles quede claro: eu escollo un defensor de oficio. Porque este… este xa sabemos a quen vai defender. 


A cuarta forza

Pensamento único, bipartidismo, terceira vía, cuarta forza. A política non deixa de ser unha sorte de escaleira imposible de ascender. Iso deben de pensar os líderes do nacionalismo galego. Segundo o CIS, entre 1997 e 2009, o sentimento nacionalista en Galicia pasou do 33 ó 15%. Entre 2005 e 2009, os galegos en degoiro dunha autonomía maior, pasaron do 26 ó 16%, dez puntos perdidos en catro anos. Os soberanistas seica representan o 2% da poboación. Cifras de sentimento político con reflexo nítido nos resultados electorais: grosso modo, 50% de tendencia de voto cara ó PP, 35% para o PSOE, 15% (ben optimista) para o BNG.

A realidade semellaba esixir un cambio radical de rumbo na fronte nacionalista, e xa vimos. As expectativas ante as vindeiras eleccións galegas son negras. O futuro chámase 1989, 5 deputados. E isto malia o desgoberno popular e o desnortamento socialista. No nacionalismo pinta aínda peor: desolación con síntomas de deshonra. Ante un tal panorama, ou renovación quimérica ou cuarta forza, non queda outra. Asumir riscos ante a alternativa máis arriscada, a da inacción, a que sempre leva ó fracaso.

Con escisión ou sen ela, a cuarta forza é unha necesidade vital para o País. Unha cuarta forza que poña en evidencia o sucursalismo reaccionario do PP, a deriva indecisa do PSOE e o enquistamento desesperante do BNG. Unha cuarta forza co discurso centrado en Galicia e capaz dun diagnóstico, estratexia e deseño propios. Unha cuarta forza que abrolle de raíces sólidas e sostibles. Unha cuarta forza pragmática, dialogante e con vocación transformadora. Unha cuarta forza que poña en valor os factores endóxenos do País –produtividade do sector primario, medio ambiente, talento innovador, cultura e idioma– e os integre nas tendencias de desenvolvemento global. Unha cuarta forza cunha política de comunicación directa que a conecte dende o primeiro momento ós sectores esenciais da economía e da sociedade galega. Unha cuarta forza con vontade de gobernar. E, finalmente, unha cuarta forza que empregue a linguaxe que falan os galegos reais de hoxe e non os utópicos dun outrora imaxinado.

Repasando os cadros dirixentes dos tres partidos nos últimos anos e mesmo identificando algúns afiliados sen responsabilidades, atópanse persoas de alta valía descolocadas en cadansúas organizacións. Os astros conflúen e solicitan a toma dunha valente determinación ó alcance daqueles homes, daquelas mulleres, con sentimento de País por riba de siglas e intereses de partido. O tempo esixe coraxe e visión. Con tales vimbios haberíase artellar esa cuarta forza por tantos degoirada. 

Artigo publicado en Galicia Confidencial