Amancio Ortega e Edgar Keret

Seica Amancio Ortega vai mercar a Torre Picasso de Madrid por 400 millóns de euros. Disque cancelou as SICAVs para concentrar os seus investimentos no sector inmobiliario. Normal: non ten moito apuro financeiro así que mantense fiel á máxima básica de mercar barato e agardar tempos mellores. Namentres, vai tirando co alugueiro das instalacións, ateigadas mesmo en pleno ciclo recesivo.

Rosalía Mera investira hai uns meses outros 600 millóns de euros nun hotel gran luxo en Londres. Estima, xa que logo, que a capital inglesa acentuará o seu carácter de meca do business europeo de xeito que a demanda de recantos de luxuria naquela capital incluso medrará de modo salientable. No mesmo parágrafo citemos a Manuel Jove (seguramente Xove nalgún ancestro), posuidor do 6% de BBVA e dun diminuto x% do Banco que pretende conservar a súa condición de galego (en grandes dificultades causadas polos investimentos fóra de Galicia, casualmente).

Penso en Suíza, e tamén en Estados Unidos, e en Dinamarca… Penso neses lugares de grandes empresas que devolven á sociedade en forma de proxectos, parte dos beneficios que obteñen en comuñón coa súa terra; que comparten o destino da súa comunidade asumindo o papel motriz do seu progreso.

E comparo con Galicia, e lembro esas declaración esperpénticas, alucinadas, dunha conselleira de traballo que nega a tráxica emigración dos mozos galegos ante a falta de alternativa no País. E afirmo que cunha decidida aposta das fortunas galegas, poderiamos saír adiante. Troquen a Torre Picasso, o hotel de 6 estrelas e as accións do BBV polos sectores agrogandeiros, pola innovación biotecnolóxica, pola enerxía limpa e a industria medioambiental. O País sería outro e vostedes, créanme, serían máis felices (tamén máis admirados!).

Por que será? Venme á cabeza agora un relato de Edgar Keret, autor (crítico, alternativo) israelí. Busco no libro o ítem que me presenta a memoria. E atópoo: relato “Boas intencións” no título “Saudades de Kissinger”. Vai dun home que encarga o seu propio asasinato para rematar coa tortura da súa vida. E xustifícase… “…case non podo comer pois en canto meto o primeiro bocado na boca, penso que hai algunha persoa con máis fame ca min á que se lle acabou a comida. Polas noites non son capaz de durmir. Como pode un pensar en durmir tranquilamente en Nova York cando a vinte metros da túa casa hai xente morrendo de frío nos bancos da rúa?”

 

Los comentarios han sido cerrados para esta nota