Hexemonía da lingua nos concellos

Estes días atrás, Xornal de Galicia, non sei ben con que intención, abriu un debate a partir duns artigos solicitados a Pilar García Negro e a Anxo Quintana. Confeso que me sorprendeu tanto a polémica coma o contido das colaboracións. Non comprendo nin os motivos que a orixinaron nin os argumentos que algún esgrimiu. Mal andamos cando nin sequera podemos coincidir nos obxectivos básicos namentres o devalo da lingua propia continúa a súa carreira que semella imparable. Dous son os planos de análise: a sociedade civil, ou sexa, a cidadanía, por unha banda, e a política lingüística pola outra, ámbolos dous interdependentes entre si. O obxectivo debe ser común e intocable: a hexemonía da lingua galega en Galicia. O monolingüismo é imposible, cando menos nun horizonte temporal que poidamos acadar os vivos nos albores do século XXI. Mesmo antes da hexemonía, habemos alcanzar o bilingüismo porque hoxe por hoxe, a lingua galega está en franca inferioridade respecto do castelán. Galicia, afirmeino centos de veces, non é bilingüe senón diglósica.

Cando a política lingüística do goberno foxe dos seus obxectivos para perseguir xustamente os contrarios, cando utiliza a lingua como factor de loita electoral e mercadoría na partida política madrileña, a sociedade galega reacciona. Lamentablemente, a reacción civil non é abonda. Precísase a contribución pública, o apoio contundente das autoridades que son as que definen os marcos e as regras. Con frecuencia esquecemos os Concellos, o máis baixo chanzo administrativo, o máis próximo ó cidadán. “A galega, lingua hexemónica nos Concellos”, abramos ese programa agora que están aí as municipais. Rianxo ou Burela téñeno fácil: declarar o concello territorio “onde non se agocha a lingua galega” e postular pola súa presenza en tódolos ámbitos da vida municipal e cidadá, na escola, nas familias, nos bares, nas oficinas, nos comercios; falado, escrito ou telegrafado. Concellos 100% en galego. E despois virán outros porque o que precisamos son exemplos a seguir. Fixádevos que soa case a revolución e non resulta máis do que levan facendo tantos e tantos municipios cataláns dende hai décadas. O catalán, ese si é un idioma hexemónico no seu País… e non lles vai tan mal.

Los comentarios han sido cerrados para esta nota